Ben size düşmeden yürümeyi ya da dikensiz gül koklamayı öğretemem. Heybemde olmayanlarla
oyalayamam sizleri. Sadece düşenin yalnız siz olmadığınızı, koklanan bütün güllerin elbet bir dikeni
olduğunu hatırlatmak istedim. Yolda düz yürümeyi öğretemem belki ama düşmeyi gözüm kapalı
anlatabilirim herkese. Nasıl ve neden düşülür, düştüyseniz kime bakarken düştünüz, derin bir kuyuya
gül yaprağı düşürüp gelecek sesi beklemek nedir hepsini anlatırım. Öyledir çünkü. Kelimelerin
anlatmaya yetmediği bazı tümcelerin altını yaşayışlarla çizebiliriz.
Yolculuğumun en güzel, en verimli zamanlarından bir kısmını dikenler ile cebelleşirken harcadım.
Kurtulduğum her diken beni biraz daha iyileştirdi sanki. Çıktığım yollardan sayıca fazla dikenler tuttu
köşe başlarımı. Kayıplar, yokluklar, aldanmalar, hatalar, başarısızlıklar… Hepsi el birliği ile beni
yolumdan etmeye çalışırken çok düştüm. Çok kanadı dizlerim. Çıkmaz sokaklarda pusuya yatmış
dikenlerim oldu. Öyle ya uzlaşmaya varılamıyor böylesi dikenler ile. Topuklarımı kanatan her bir
dikeni budamayı öğrendim şimdi. Sivri yanları köreltilen her şeyle barışmayı, bizi yolumuzdan etmeye
yeminli dikenleri budamayı gönül rahatlığıyla öneriyorum şimdi. Yolunuz dikensiz olsun…
Bazı yolların bahçelerden, dikensiz güllerden geçebileceğini söylemiştik. Burada ve şimdi bizimle
dikenli yollardan geçmeyi kabul edip yolculuğumuzu anlamayı kabul ettiğiniz için teşekkür ederiz.